BEN DE BU AİLEDENİM!

Seçmeler arası yapılan bir açıklama bana hayallerimi gerçekleştiremeyeceğim yönünde bir düşünce verdi. Kafamda kurduğum dünyam aslında bunun bir yanılsama olduğunu ve gerçeği göremediğimi söylüyordu. Başkalarının yargılarının beni yönlendirmesine izin vermemem gerektiğini not ediyordu. Mesai saatleri geçip kapılar yüzüme kapandığında geriye bir ben bir de içimdeki dünyam kaldık. İki arkadaş yaşamaya devam ettik bir süre daha. Odamın köşesinde beni bekleyen kağıdım boş kalmaktan kalemime küsmüş, simsiyah bir renge bürünmüştü. Elimi şöyle bir dokundurduğumda hayallerimi paylaştğım, anılarımı, sevincimi, üzüntümü sohbetle gösterdiğim o satırlar bir anda canlanıverdi gözümde. Başına oturmamla kalemimin elimden düşmesi bir oldu. Kalemimle barışık değiliz artık. Satırların üzerinde uykuya dalmışken dünyam bana uyanmam gerektiğini kapımın çalması beni birazdan hayallerime adım attıracağını söylüyordu. Gelen tebligat yüzüme kapanan kapıların tekrar açılmaya hazır ve dünyamı artık dışarıya yansıtmamın vaktinin geldiğini söylüyordu. Heyecandan ne yapacağımı şaşırmıştım. Adrenalin hat safhadaydı bedenimde. Kapanan kapılar şu an tam önümdeydi. Gözlerim artık gerçeğe, olmam gereken yere bakıyordu. Ben de artık bu ailenin bir neferiydim, üstümde büyük bir onur taşıyordum. Çok şükür ki olmam gereken yerdeyim :  Türk Silahlı Kuvvetleri.